Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009

Υπαρξη και συνειδηση

Το μεγα φιλοσοφικο λαθος της συγχρονης επιστημης, ειναι να ταυτισει ανεφ ορων, την ενοια συνειδηση με την ενοια υπαρξη. Αυτο σαφως δεν συνεβει απο τη μια μερα στην αλλη αλλα με τον καιρο αρχισε να πραγματοποιειται μια φιλοσοφικη συγχωνευση των δυο αυτων ορων. Ενας βασικος λογος που συνεβει αυτο το λαθος ειναι ο εξης.
Η υπαρξη, δεν μπορει να οριστει ως υπαρξη αν δεν παρουσιαζει συνειδηση, τουλαχιστον με την στενη ενοια που τη χρησιμοποιουμε για να ορισουμε την πνευματικη υποσταση του ανθρωπου και οχι ενοοντας γενικα π.χ. την υπαρξη ενος αντικειμενου.
Η πνευματικη υποσταση λοιπον του ανθρωπου μπορει απτα να οριστει μονο εν συνειδηση, χωρις συνειδηση δεν υπαρχουν εκεινα τα χαρακτηριστηκα που την καθηστουν υποσταση. Το λαθος ομως που καταχρηστικα προστεθηκε πανω σε αυτο το συλογισμο ειναι οτι αγνοειται η αναγκαιοτητα της υπαρξης για μπορει να παρουσιαστει συνειδηση.
Η συνειδηση ως ιδιοτητα (η γνωση του εαυτου μου) προηποθετει εξ αρχης ενα υποκειμενο, εναν εαυτο που θα την παρουσιασει.
"Ο υπαρκτος αναγνωριζει την του εαυτου του υπαρξη". Αυτο θα μπορουσε να ειναι ενας σαφης ορισμος της ενοιας "συνειδηση"
Ομως αφου πιο πανω λεω οτι υπαρξη χωρις συνειδηση δεν οριζεται, θα πρεπει να διευκρινησω πως μπορει να μην οριζεται, αλλα δεν ειναι καθολου δεδομενο οστοσο, οτι δεν υπαρχει.
Η υπαρξη ως φαινομενο μπορει να οριστει απο εμας μονο αναγνωριζοντας σε αυτην καποια χαρακτηριστηκα και καποιες ιδιοτητες. Μια βασικη ιδιοτητα της υπαρξης ειναι και η συνειδηση. Οστοσο η ουσια και η αιτια της υπαρξης μας ειναι εντελως αγνωστες. Οποτε την οριζουμε μονο απο τα χαρακτηριστηκα της. Ο ορισμος αυτος κατ επεκταση δεν πραγματευεται την επεξηγηση και ερμηνεια της υπαρξης αλλα την αναγνωριση της.
Αν θεωρησουμε οτι εκει που ο ορισμος αυτος δεν αναγνωριζει υπαρξη, τοτε δεν υπαρχει και υπαρξη, εχουμε κανει ενα τεραστιο λαθος.
Απο την στιγμη που δεν γνωριζουμε την ουσια και την αιτια της υπαρξης, για το μονο που μπορουμε να ειμαστε σιγουροι ειναι οτι και αν υπαρχει ακομα απλως δεν παρουσιαζει τα χαρακτηριστηκα της γνωρισματα.
Εδω πρεπει να διευκρινησω πως δεν θεωρω δεδομενο στα λεγομενα μου πως η υπαρξη ειναι μια ψυχη που μπορει να φυγει απο το σωμα η ενα προιον απλα του εγκεφαλου. Θα μπορουσε να ειναι οτιδηποτε. Αυτο ομως που εχει σημασια σε εμας που την κατ ουσιαν δεν την οριζουμε παρα μονο την αναγνωριζουμε (!!!) ειναι οτι μπορει να υπαρχει και εκει οπου εμεις δεν μπορουμε να την αναγνωριζουμε.
Μπορει να υπαρχει δηλαδη χωρις να παρουσιαζει συνειδηση. Π.χ. σε εναν ασθενη σε κωματωδη κατασταση.
Ανγοοντας αυτο το συλογισμο πολοι επιστημονες θεωρισαν οτι εκει που δεν παρουσιαζεται συνειδηση, δεν υφισταται και υπαρξη. Κατι εξωφθαλμα λαθος.
Θεωρησαν στη συνεχεια του λαθους οτι εφοσον αυτα τα δυο μονο μαζι εμφανιζοντε , τοτε ειναι και το ιδιο πραγμα.
Εχω συνειδηση εχω υπαρξη αρα δεν εχω συνειδηση δεν εχω υπαρξη ( ; ).

Το λαθος αυτο της συνχωνευσης υπαρξης-συνειδησης βεβαιως, ειχε παρουσιαστει απο πολες φιλοσοφικες τοποθετησεις και δογματα στο παρελθον, που αντιθετως με τις σημερινες αντιληψεις που προσδιδουν καθαρα στην ιδιοτητα της συνειδησης υποσταση, αυτα προσεδιδαν στην υπαρξη-ψυχη δεδομενα χαρκτηριστηκα, οπως η προσωπικοτητα η συνειδηση κ.α. που σαφως πλεον γνωριζουμε οτι μπορει να αλοιωθουν, η να εξαφανιστουν σε εναν ανθρωπο.

Ενας σημαντικος ακομα παραγοντας για το λαθος ειναι οτι η υπαρξη, αφου αναγνωριζεται μονο απο τις ιδιοτητες και τα χαρακτηριστηκα της, τοτε χωρις ιδιοτητες και χαρακτηριστηκα, στην στενη επιστημονικη αντιληψη που ειναι αποκομενη απο τις φιλοσοφικες ενστασεις στο προβλημα, η υπαρξη εφοσον δεν οριζεται ως ουσια, απλως δεν αναγνωριζεται.

Ολες οι συγχρονες επιστημονικες ερευνες βαση των προαναφερθεντων, θεωρουν δεδομενο οτι υπαρξη και συνειδηση ειναι ενα και αυτο. Αγνοουν ακομα και το καταφανες παραδοξο, μια ιδιοτητα να οριζεται ως ιδιοτητα του εαυτου της.
Ενας εγκεφαλος πουσιαζει ομως συνειδηση εφοσον παρουσιασει πρωτα υποσταση.
Και ως φαινομενα αυτα τα δυο δεν ειναι ταυτοσημα, αλλα το ενα ακολουθει το αλλο.
Το "ον εχει συνειδηση" η το "ον δεν εχει συνειδηση".
Η "συνειδηση εχει συνειδηση" ομως ειναι καθαρα ενα ενα λογικο σφαλμα, διοτι εδω εχουμε μια ιδιοτητα που δεν προσδιδεται σε ενα υποκειμενο (ον) αλλα στον ιδιο τον εαυτο της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου