Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009

Η πιστη ως αναγκαιοτητα


Ο σολιψισμος αποδεικνυει την αδυναμια απεμπλοκης του ανθρωπου απο την πιστη.
Ο σολιψισμος ως φιλοσοφικη ενοια, υποστηριζει πως τιποτα δεν μπορει ορθολογικα να θεωρηθει πραγματικο, εκτος απο τον ιδιο τον εαυτο. Οταν ο Καρτεσιος ειπε το "σκεπτομαι αρα υπαρχω" κατεληξε να θεωρησει αμφιβολες αληθειες τα παντα γυρω του γιατι απολουστατα υπαρχει παντα η πιθανοτητα να ειναι ψευτικα, ετσι σαν τη μονη αδιαμφησβιτητη αληθεια και αυταποδεικτο δεδομενο θεωρησε τον εαυτο του ακριβως επειδη ο ιδιος τον βιωνει. Η μονη πραγματικοτητα που πραγματικα αποδεικνυεται, ειναι η πραγματικοτητα μας, μεσα στο μυαλο μας.
Ο Καρτεσιος ειχε απολυτο δικιο. Και η ζωη του ανθρωπου κατακλιζεται απο συμβασεις πιστης. Το πληκτρολογιο με το οποιο γραφω το κειμενο, δεν ξερω αν ειναι πραγματικο, πιστευω πως ειναι. Θα μπορουσα να βρισκομαι σε ονειρο και πληκτρολογιο να μην υπαρχει εξω απ το μυαλο μου.
Γιατι ομως ο σολιψισμος δεν υιοθετηται ως η σωστοτερη ορθολογιστικη σταση;
Ο κυκεωνας αμφιβολιων που θα γεμιζε το μυαλο μας για αυτονοητα πραγματα δεν θα εξηπηρετουσε σε τιποτα.
Η ιδια η παρανοια ως παθηση, ξεκιναει ακριβως απο αυτη την προβληματικη συμπεριφορα, δηλαδη να αμφιβαλει το υποκειμενο για καποια "αυτονοητα" δεδομενα αλλα και εν συνεχεια να υποστηριζει ακρδαντα και παραληρηματικα την υπαρξη μιας αλλης πραγματικοτητας.
Δυστυχως ομως ενα ειναι σιγουρο. Περαν απο τον εαυτο μας, ολα μας τα αξιωματα ειναι κατα βαση αξιωματα πιστης.
Η πιστη λοιπον στο θεο η στους εξωγηινους μπορει να μην βρισκεται στα πλαισια του ορθολογισμου αλλα το ιδιο ακριβως συμβαινει και με το ποτηρι διπλα σας, εχουμε πιστη στο ποτηρι.
Αφου λοιπον ο σολιψισμος ειναι μια λαθος τοποθετηση πρακτικα και η πιστη (τουλαχιστον για την υπαρξη του ποτηριου διπλα μας) ειναι αναγκαια, τοτε τι πρεπει να κανουμε; Να ακυρωσουμε τον ορθολογισμο;
Αυτο θα ηταν το αλλο ακρο. Θα καταληγαμε να πιστευουμε οτιδηποτε, οτι ανοησια η φαντασια ακουγαμε η σκευτομασταν θα διαμορφωνε πρακτικα τη σταση ζωη μας και θα ημασταν το ιδιο μετεωροι οπως θα ημασταν σαν απολυτοι ορθολογιστες.
Και εδω ερχομαστε στην πικρη και δυσκολη αληθεια.
Αφου η πιστη ειναι για το ανθρωπινο πνευμα αναμφιβολα απαραιτητη τοτε πρεπει να υπαρχει και καποιο κριτιριο για το ποια πιστη πρεπει η δεν πρεπει να εχουμε.
Το κριτιριο αυτο ειναι η αληθοφανεια.

Αληθοφανεια.

Η καθε πιστη ζυγιζεται και εν τελη υιοθετηται απο την αληθοφανεια που παρουσιαζει. Αν κατι τεινει κατα πολυ να ειναι αληθεια καλο ειναι να γινεται πιστευτο. Το ποτηρι διπλα μου τεινει να ειναι αληθεια κατα πολυ. Αν δεν τεινει καθολου να ειναι αληθεια, τοτε δεν πρεπει να γινεται και πιστευτο (Πισω απο τη σεληνη υπαρχει μια τεραστια πρασινη σαμπρελα).
Τα πραγματα ειναι ευκολα οταν μιλαμε για απλες καθημερινες αληθειες, αλλα τι γινεται ομως οταν ενας ορθολογιστης τοποθετηται σε φιλοσοφικα ζητηματα οπως η κοσμογωνια, η ψυχη, ο θεος και τα λοιπα; Η αληθοφανεια που χρησιμοποιουμε σαν μπουσουλα στην καθημερινοτητα μπορει να χρησιμοποιηθει και σε αυτα τα ζητηματα; Δηστηχως οχι. Οταν μιλαμε για ακρογωνιαια ερωτηματα η αληθοφανεια που παρουσιαζει η καθε πιστη ειναι και αυτη με τη σειρα της εξαιρετηκα αμφσβητισημη. Που μπορει να μας βοηθησει η εμπειρια μας για να τεινει ενα φιλοσφικο αξιωμα να ειναι αληθοφανες;
Πουθενα σχεδον. Καθοτι τα μεγαλα ερωτηματα δεν παρουσιαζουν επαναληψη και δεν εχουμε σημεια αναφορας. Επισης αδυνατουμε να υπολογισουμε ολους τους παραγοντες που θα συνεθεταν ενα αφαιρετικο αληθοφανες σχημα. Κοινως φεξε μου και γλυστρησα και καταληγει η επιστημη, ο ανωτατος ορθολογιστικος φορεας που διαθετουμε να κλυδονιζεται χαοτικα σε τελειως διαφορετικες εκτιμησεις, χωρις να μπορει με τα χρονια να κλεισει την ψαλιδα του πιθανου. Οσο πιο πολυ προχωραμε τοσο πιο αληθοφανη φαινοντε τα παντα. Η ψαλιδα του πιθανου και του αληθοφανους αντι να κλεινει, ανοιγει και καταρεουν αξιωματα και σταθερες που κανεις δε θα φανταζονταν οτι μπορει να καταρευσουν. Το απολυτο του χρονου, οι τρεις διαστασεις, η Νευτωνια φυσικη, κτλ ειναι πραγματα που πλεον απλα δεν φαινοντε αληθοφανη. Αλλα κατ του ουσιαν και ενω μπορουμε να απο την μια να ξεσκαρταρουμε απλοικα αξιωματα του παρελθοντος και να δειχνει το πραγμα οτι πλησιαζουμε περισοτερο στην αληθεια, η πραγματικοτητα οτι τα πραγματα μπερδευοντε πολυ παραπανω πλεον γιατι το καινουριο φασμα του πιθανου και του αληθοφανους ανοιγει με τεραστια ταχυτητα.

Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009

Υπαρξη και συνειδηση

Το μεγα φιλοσοφικο λαθος της συγχρονης επιστημης, ειναι να ταυτισει ανεφ ορων, την ενοια συνειδηση με την ενοια υπαρξη. Αυτο σαφως δεν συνεβει απο τη μια μερα στην αλλη αλλα με τον καιρο αρχισε να πραγματοποιειται μια φιλοσοφικη συγχωνευση των δυο αυτων ορων. Ενας βασικος λογος που συνεβει αυτο το λαθος ειναι ο εξης.
Η υπαρξη, δεν μπορει να οριστει ως υπαρξη αν δεν παρουσιαζει συνειδηση, τουλαχιστον με την στενη ενοια που τη χρησιμοποιουμε για να ορισουμε την πνευματικη υποσταση του ανθρωπου και οχι ενοοντας γενικα π.χ. την υπαρξη ενος αντικειμενου.
Η πνευματικη υποσταση λοιπον του ανθρωπου μπορει απτα να οριστει μονο εν συνειδηση, χωρις συνειδηση δεν υπαρχουν εκεινα τα χαρακτηριστηκα που την καθηστουν υποσταση. Το λαθος ομως που καταχρηστικα προστεθηκε πανω σε αυτο το συλογισμο ειναι οτι αγνοειται η αναγκαιοτητα της υπαρξης για μπορει να παρουσιαστει συνειδηση.
Η συνειδηση ως ιδιοτητα (η γνωση του εαυτου μου) προηποθετει εξ αρχης ενα υποκειμενο, εναν εαυτο που θα την παρουσιασει.
"Ο υπαρκτος αναγνωριζει την του εαυτου του υπαρξη". Αυτο θα μπορουσε να ειναι ενας σαφης ορισμος της ενοιας "συνειδηση"
Ομως αφου πιο πανω λεω οτι υπαρξη χωρις συνειδηση δεν οριζεται, θα πρεπει να διευκρινησω πως μπορει να μην οριζεται, αλλα δεν ειναι καθολου δεδομενο οστοσο, οτι δεν υπαρχει.
Η υπαρξη ως φαινομενο μπορει να οριστει απο εμας μονο αναγνωριζοντας σε αυτην καποια χαρακτηριστηκα και καποιες ιδιοτητες. Μια βασικη ιδιοτητα της υπαρξης ειναι και η συνειδηση. Οστοσο η ουσια και η αιτια της υπαρξης μας ειναι εντελως αγνωστες. Οποτε την οριζουμε μονο απο τα χαρακτηριστηκα της. Ο ορισμος αυτος κατ επεκταση δεν πραγματευεται την επεξηγηση και ερμηνεια της υπαρξης αλλα την αναγνωριση της.
Αν θεωρησουμε οτι εκει που ο ορισμος αυτος δεν αναγνωριζει υπαρξη, τοτε δεν υπαρχει και υπαρξη, εχουμε κανει ενα τεραστιο λαθος.
Απο την στιγμη που δεν γνωριζουμε την ουσια και την αιτια της υπαρξης, για το μονο που μπορουμε να ειμαστε σιγουροι ειναι οτι και αν υπαρχει ακομα απλως δεν παρουσιαζει τα χαρακτηριστηκα της γνωρισματα.
Εδω πρεπει να διευκρινησω πως δεν θεωρω δεδομενο στα λεγομενα μου πως η υπαρξη ειναι μια ψυχη που μπορει να φυγει απο το σωμα η ενα προιον απλα του εγκεφαλου. Θα μπορουσε να ειναι οτιδηποτε. Αυτο ομως που εχει σημασια σε εμας που την κατ ουσιαν δεν την οριζουμε παρα μονο την αναγνωριζουμε (!!!) ειναι οτι μπορει να υπαρχει και εκει οπου εμεις δεν μπορουμε να την αναγνωριζουμε.
Μπορει να υπαρχει δηλαδη χωρις να παρουσιαζει συνειδηση. Π.χ. σε εναν ασθενη σε κωματωδη κατασταση.
Ανγοοντας αυτο το συλογισμο πολοι επιστημονες θεωρισαν οτι εκει που δεν παρουσιαζεται συνειδηση, δεν υφισταται και υπαρξη. Κατι εξωφθαλμα λαθος.
Θεωρησαν στη συνεχεια του λαθους οτι εφοσον αυτα τα δυο μονο μαζι εμφανιζοντε , τοτε ειναι και το ιδιο πραγμα.
Εχω συνειδηση εχω υπαρξη αρα δεν εχω συνειδηση δεν εχω υπαρξη ( ; ).

Το λαθος αυτο της συνχωνευσης υπαρξης-συνειδησης βεβαιως, ειχε παρουσιαστει απο πολες φιλοσοφικες τοποθετησεις και δογματα στο παρελθον, που αντιθετως με τις σημερινες αντιληψεις που προσδιδουν καθαρα στην ιδιοτητα της συνειδησης υποσταση, αυτα προσεδιδαν στην υπαρξη-ψυχη δεδομενα χαρκτηριστηκα, οπως η προσωπικοτητα η συνειδηση κ.α. που σαφως πλεον γνωριζουμε οτι μπορει να αλοιωθουν, η να εξαφανιστουν σε εναν ανθρωπο.

Ενας σημαντικος ακομα παραγοντας για το λαθος ειναι οτι η υπαρξη, αφου αναγνωριζεται μονο απο τις ιδιοτητες και τα χαρακτηριστηκα της, τοτε χωρις ιδιοτητες και χαρακτηριστηκα, στην στενη επιστημονικη αντιληψη που ειναι αποκομενη απο τις φιλοσοφικες ενστασεις στο προβλημα, η υπαρξη εφοσον δεν οριζεται ως ουσια, απλως δεν αναγνωριζεται.

Ολες οι συγχρονες επιστημονικες ερευνες βαση των προαναφερθεντων, θεωρουν δεδομενο οτι υπαρξη και συνειδηση ειναι ενα και αυτο. Αγνοουν ακομα και το καταφανες παραδοξο, μια ιδιοτητα να οριζεται ως ιδιοτητα του εαυτου της.
Ενας εγκεφαλος πουσιαζει ομως συνειδηση εφοσον παρουσιασει πρωτα υποσταση.
Και ως φαινομενα αυτα τα δυο δεν ειναι ταυτοσημα, αλλα το ενα ακολουθει το αλλο.
Το "ον εχει συνειδηση" η το "ον δεν εχει συνειδηση".
Η "συνειδηση εχει συνειδηση" ομως ειναι καθαρα ενα ενα λογικο σφαλμα, διοτι εδω εχουμε μια ιδιοτητα που δεν προσδιδεται σε ενα υποκειμενο (ον) αλλα στον ιδιο τον εαυτο της.