Η πιστη ως αναγκαιοτητα
Ο σολιψισμος αποδεικνυει την αδυναμια απεμπλοκης του ανθρωπου απο την πιστη.
Ο σολιψισμος ως φιλοσοφικη ενοια, υποστηριζει πως τιποτα δεν μπορει ορθολογικα να θεωρηθει πραγματικο, εκτος απο τον ιδιο τον εαυτο. Οταν ο Καρτεσιος ειπε το "σκεπτομαι αρα υπαρχω" κατεληξε να θεωρησει αμφιβολες αληθειες τα παντα γυρω του γιατι απολουστατα υπαρχει παντα η πιθανοτητα να ειναι ψευτικα, ετσι σαν τη μονη αδιαμφησβιτητη αληθεια και αυταποδεικτο δεδομενο θεωρησε τον εαυτο του ακριβως επειδη ο ιδιος τον βιωνει. Η μονη πραγματικοτητα που πραγματικα αποδεικνυεται, ειναι η πραγματικοτητα μας, μεσα στο μυαλο μας.
Ο Καρτεσιος ειχε απολυτο δικιο. Και η ζωη του ανθρωπου κατακλιζεται απο συμβασεις πιστης. Το πληκτρολογιο με το οποιο γραφω το κειμενο, δεν ξερω αν ειναι πραγματικο, πιστευω πως ειναι. Θα μπορουσα να βρισκομαι σε ονειρο και πληκτρολογιο να μην υπαρχει εξω απ το μυαλο μου.
Γιατι ομως ο σολιψισμος δεν υιοθετηται ως η σωστοτερη ορθολογιστικη σταση;
Ο κυκεωνας αμφιβολιων που θα γεμιζε το μυαλο μας για αυτονοητα πραγματα δεν θα εξηπηρετουσε σε τιποτα.
Η ιδια η παρανοια ως παθηση, ξεκιναει ακριβως απο αυτη την προβληματικη συμπεριφορα, δηλαδη να αμφιβαλει το υποκειμενο για καποια "αυτονοητα" δεδομενα αλλα και εν συνεχεια να υποστηριζει ακρδαντα και παραληρηματικα την υπαρξη μιας αλλης πραγματικοτητας.
Δυστυχως ομως ενα ειναι σιγουρο. Περαν απο τον εαυτο μας, ολα μας τα αξιωματα ειναι κατα βαση αξιωματα πιστης.
Η πιστη λοιπον στο θεο η στους εξωγηινους μπορει να μην βρισκεται στα πλαισια του ορθολογισμου αλλα το ιδιο ακριβως συμβαινει και με το ποτηρι διπλα σας, εχουμε πιστη στο ποτηρι.
Αφου λοιπον ο σολιψισμος ειναι μια λαθος τοποθετηση πρακτικα και η πιστη (τουλαχιστον για την υπαρξη του ποτηριου διπλα μας) ειναι αναγκαια, τοτε τι πρεπει να κανουμε; Να ακυρωσουμε τον ορθολογισμο;
Αυτο θα ηταν το αλλο ακρο. Θα καταληγαμε να πιστευουμε οτιδηποτε, οτι ανοησια η φαντασια ακουγαμε η σκευτομασταν θα διαμορφωνε πρακτικα τη σταση ζωη μας και θα ημασταν το ιδιο μετεωροι οπως θα ημασταν σαν απολυτοι ορθολογιστες.
Και εδω ερχομαστε στην πικρη και δυσκολη αληθεια.
Αφου η πιστη ειναι για το ανθρωπινο πνευμα αναμφιβολα απαραιτητη τοτε πρεπει να υπαρχει και καποιο κριτιριο για το ποια πιστη πρεπει η δεν πρεπει να εχουμε.
Το κριτιριο αυτο ειναι η αληθοφανεια.
Αληθοφανεια.
Η καθε πιστη ζυγιζεται και εν τελη υιοθετηται απο την αληθοφανεια που παρουσιαζει. Αν κατι τεινει κατα πολυ να ειναι αληθεια καλο ειναι να γινεται πιστευτο. Το ποτηρι διπλα μου τεινει να ειναι αληθεια κατα πολυ. Αν δεν τεινει καθολου να ειναι αληθεια, τοτε δεν πρεπει να γινεται και πιστευτο (Πισω απο τη σεληνη υπαρχει μια τεραστια πρασινη σαμπρελα).
Τα πραγματα ειναι ευκολα οταν μιλαμε για απλες καθημερινες αληθειες, αλλα τι γινεται ομως οταν ενας ορθολογιστης τοποθετηται σε φιλοσοφικα ζητηματα οπως η κοσμογωνια, η ψυχη, ο θεος και τα λοιπα; Η αληθοφανεια που χρησιμοποιουμε σαν μπουσουλα στην καθημερινοτητα μπορει να χρησιμοποιηθει και σε αυτα τα ζητηματα; Δηστηχως οχι. Οταν μιλαμε για ακρογωνιαια ερωτηματα η αληθοφανεια που παρουσιαζει η καθε πιστη ειναι και αυτη με τη σειρα της εξαιρετηκα αμφσβητισημη. Που μπορει να μας βοηθησει η εμπειρια μας για να τεινει ενα φιλοσφικο αξιωμα να ειναι αληθοφανες;
Πουθενα σχεδον. Καθοτι τα μεγαλα ερωτηματα δεν παρουσιαζουν επαναληψη και δεν εχουμε σημεια αναφορας. Επισης αδυνατουμε να υπολογισουμε ολους τους παραγοντες που θα συνεθεταν ενα αφαιρετικο αληθοφανες σχημα. Κοινως φεξε μου και γλυστρησα και καταληγει η επιστημη, ο ανωτατος ορθολογιστικος φορεας που διαθετουμε να κλυδονιζεται χαοτικα σε τελειως διαφορετικες εκτιμησεις, χωρις να μπορει με τα χρονια να κλεισει την ψαλιδα του πιθανου. Οσο πιο πολυ προχωραμε τοσο πιο αληθοφανη φαινοντε τα παντα. Η ψαλιδα του πιθανου και του αληθοφανους αντι να κλεινει, ανοιγει και καταρεουν αξιωματα και σταθερες που κανεις δε θα φανταζονταν οτι μπορει να καταρευσουν. Το απολυτο του χρονου, οι τρεις διαστασεις, η Νευτωνια φυσικη, κτλ ειναι πραγματα που πλεον απλα δεν φαινοντε αληθοφανη. Αλλα κατ του ουσιαν και ενω μπορουμε να απο την μια να ξεσκαρταρουμε απλοικα αξιωματα του παρελθοντος και να δειχνει το πραγμα οτι πλησιαζουμε περισοτερο στην αληθεια, η πραγματικοτητα οτι τα πραγματα μπερδευοντε πολυ παραπανω πλεον γιατι το καινουριο φασμα του πιθανου και του αληθοφανους ανοιγει με τεραστια ταχυτητα.
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)